Istnieje wiele teorii dotyczących pochodzenia brydża - najbardziej przekonywująca twierdzi, że gra ta narodziła się w Rosji (niektóre żródła nadmieniają również Turcję), gdyż istnieją dowody na to, że długo przed pojawieniem się brydża w Europie grano tu w grę o bardzo podobnych regułach (licytacja, "dziadek"). Nazywano ją "Biricz", co - jak widać - jest bardzo podobną nazwą do obecnie używanej. Rozprzestrzeniła się ona na Egipt i Turcję a póżniej dzieki dyplomatom i wojskowym dotarła do Europy, gdzie szybko zyskała popularność, która jednakże - z początku - nie dorównywala popularności wista. Pierwsza książka z roku 1896 zatytułowana była "Biritch or Russian Whist", co znaczy "Biricz czyli Rosyjski Wist" i przypuszczalnie napisana została w oparciu o zasady wista. Starsze formy tej gry nazywane są Brigde-Whist (Brydż-wist) a także "Auction Bridge" (Brydż licytowany). Na początku XX wieku wynaleziono wiele różnych brydżowych systemów, na przykład S.A.C.C. popularny tylko w Indiach, w oparciu o który jednakże powstały zasady brydża kontraktowego (contract bridge). Była to forma gry w której pary zdobywały punkty za ugrane lewy, lecz żadnych za nadróbki. Jak zostało wspomniane, brydż wciąż przegrywał konfrontacje z wistem - nie trwało to jednakże długo. W roku 1927 Harold Vanderbilt (podczas długiego i nudnego rejsu parowcem) stworzył nową formę zapisu, w której zebrał najważniejsze elementy istniejących systemów (na przykład S.A.C.C. i wiele innych), dołożył kilka ważnych innowacji (między innymi duże premie za szlemika i szlema). Najważniejszą zmianą było jednakże ulepszenie systemu kontraktowego - teraz o wiele bardziej opartego na wzajemnej współpracy partnerów niż dotychczas. Kontrakt to zadeklarowana ilość lew, którą partnerzy muszą uzyskać, by zwycieżyć. Kontrakt zrealizowany pomyślnie niesie ze sobą premie, porażka - kary (premie dla przeciwników). Jego praca, chociaż nie została opublikowana, stała się podstawą dla stworzenia współczesnego brydża kontraktowego (contract bridge). W 1928 założona została Amerykańska Liga Brydżowa, zaś rok póżniej pojawił się pierwszy numer czasopisma "The Bridge World" założonego przez Ely Culbertsona, człowieka którego praca była bardzo ważna dla dalszego rozwoju gry. Obok Charlesa Gorena, zwanego "Mr Bridge" był on prekursorem i propagatorem gry zwanej jako "Brydż kontraktowy", czyli takiej, jaką znamy dzisiaj. Pierwsze Mistrzostwa Europy w Brydżu miały miejsce w Scheveningen (Holandia) w roku 1932, zaś kobiet w Brukseli (Belgia) w roku 1935. W roku 1958 założono Światową Federację Brydża, zaś w 1962 zorganizowano pod jej patronatem Pierwszą Olimpiadę Brydżową. Wkrótce potem pojawili się pierwsi profesjonaliści, dla których gra w brydża była normalną pracą zarobkową. Wkrótce okazało się, że profesjonalni gracze odnoszą oszałamiające sukcesy, co ostatecznie przekonało wszystkich, że do gry w brydża potrzebny jest talent i doświadczenie, nie zaś - jak to poprzednio sądzono - łut szczęścia.